22 mei 2008
Land te koop
Zittend op een stoeltje in de tuin, wachtend tot af en toe de wolken wat ruimte vrij laat voor de zon, zodat die mij even op mijn gezicht kan kietelen.
Hoe ik er bij kom weet ik niet, maar ik denk ineens aan hoe het land Amerika ooit stuk bij stuk, staat bij staat, gekocht werd. Wat een raar idee, dat een land gekocht wordt! Door een… eh… land? Door een stel wat zichzelf aanwees tot leiders van een land? Hoe zie je zoiets voor je? En van wie koop je nou zoiets? Van Napoleon, die het opgaf voor maar 15 miljoen euro? Maar hoe kwam hij daar aan?
De radars in mijn hoofd beginnen steeds sneller te draaien.
Ja,ik weet, het gebeurt eigenlijk overal. Wie een eigen huis heeft, heeft daarbij ook een eigen stuk land. Het is de normaalste zaak van de wereld en toch blijf ik het het gekste idee ooit vinden. Dat land, grond, een stuk van de aarde aan jou toe kan behoren en zelfs aan een bepaalde groepering die het vervolgens tot een land, een staat kan omdopen. Dat mensen je kunnen verbieden op ‘hun’ land te komen. Dat er een enorm hek of massieve muur de boel kan scheiden.
Dat klopt toch helemaal niet? Wie heeft dat ooit bedacht?Ik kan nog wel begrijpen dat je stukken grond mag gebruiken, dat het aan jou toegewezen kan worden om er op te verbouwen, of om je huis er op te zetten… Maar zelfs dan blijft het raar.
Het is echt waar, hoe meer je er over nadenkt, hoe vreemder de normaalste dingen kunnen lijken.
Heb jij dat niet?
Oké, stel je voor, jij bent Moeder Aarde. Of Vader Aarde, dat zal voor sommige mensen net iets minder moeilijk in te leven zijn.
Je ligt of hangt daar in het heelal mooi te wezen. Er leven allerlei kleine wezens op je huid. Er is één wezen dat besluit de overhand te nemen. Laten we zeggen dat dat de bladluis is. (Dit is het eerste wat in me opkomt, doordat ik net zeer enthousiast thee ging zetten van mijn voor-het-eerst-gekweekte-munt. Pas toen ik mijn kop bijna leeg had en er even in keek, besefte ik dat ik hoogst waarschijnlijk niet alleen thee, maar ook een stuk of wat bladluizen naar binnen had gewerkt…)
Dus de bladluizen. Ze bedenken na een tijdje rondgewandeld te hebben, dat ze wel een bepaald stukje van jouw huid, tot hun eigen bezit mogen maken. Jij vind het wel al wat bijzonder, want jij weet dat het jouw huid is en niet dat van hen, maar laat het eerst maar toe. Maar dan ben je opeens helemaal ingedeeld in stukken. Er zijn muren en hekken in je huid geprikt en her en der zijn gewoon stukken van jouw huid weggesneden. De bladluizen beweren dat ze daar al het recht toe hebben, omdat ze het land gekocht hebben. Gekocht? Van wie dan toch?
Misschien is dit iets te moeilijk. Laten we dan eens zeggen dat je God bent. (Dat zou wat zijn zeg, als we allemaal God zouden zijn. Of een van ons, misschien net zo erg. Wat voor wereld zou dit dan worden?! Misschien moet ik die hersenspinsels maar even voor een andere column bewaren. Maar als iemand zijn ideeën hierover kwijt wil, kan die natuurlijk de link onder deze column gebruiken.)
Goed, jij bent dus God. Jij hebt deze aarde geschapen en alles wat hier rondloopt. Jij hebt voor de natuurlijke schoonheid gezorgd. De uitgestrekte vlaktes, de wilde wouden, de drassige moerassen, de zeeën, de bergen, de dieren, de vissen, de bloemen en de planten. Alles is van jouw hand, jouw kunstwerk. Ook de mensen. De mensen beginnen ineens te beweren dat dit ene stuk land van hen is. Jij vraagt je toch af hoe ze daar nu bij komen. Jij hebt het gecreëerd. De mensen mogen hier op rondlopen en er gebruik van maken. Maar de mensen beslissen dat bepaalde gebieden bijeen bepaald land horen. Ze gaan er in handelen, desnoods er over vechten. Heb jij als God, ooit geld gezien voor jouw land, jouw kunstwerk? Vast niet. Hoe kunnen ze het dan ooit gekocht hebben?
Misschien komt het voort uit de theorie ‘wat je vindt, mag je houden’. En mijn vader zei altijd tegen mij; “Zelfs je kont is nog niet eens van jezelf!” Misschien dat ik het daardoor niet helemaal begrijp.
Tja, dit verhaal heeft geen clue en geen conclusie. Het is enkel en alleen een overpeinzing waar ik toch maar niet uit kom.
Voor mij blijft het toch een raar idee, dat mensen land kunnen bezitten…
reageren? mail naar vratje@dwingeloo-centraal.nl
